Yalnız Adamın Günlüğü

Bilinmezler

      Hiç çaresiz kaldığınız zamanlar oldu mu bilmiyorum, ya da bazı kahrolası şeylere sebepsiz yere isyan ettiğiniz? Bu yaz Antalya'da gezerken, şehir içi otobüsle bir yerden başka bir yere gidiyorduk, otobüs ışıklarda durdu. Hemen yanımızdaki arabaların arasına; bir elinde koltuk değneği, diğer elinde peçetelerle arabalara ''alır mısınız?'' diye işaret eden, muhtemelen bir aile babası olduğunu düşündüğüm otuzbeşli yaşlarda bir adam gördüm. İçim biraz burkuldu, yine neyin var diye soruldu ve benim yine nutkum tutuldu. Böyle zamanlarda hep tutulurum bir başıma, kafamın içinde kendime sorular sorarım. Bu sırada kimse beni anlamaya çalışmaz, gördüğümü, duyduğumu bilmez. Ben de söyleyemem ne olduğunu zaten. Sadece yargılanırım biraz, sonra hüzünle karışık tebessümüm gelir kendiliğinden. Ben o gün kendimden ve tüm insanlıktan utandım dostlarım. Biz şu sağlam halimizle, çalışmaktan, isyan etmekten ve daha fazlasını istemekten başka bir şey yapmıyoruz ve hala daha isyan ediyoruz. Diyorum ki; yazık... 

Fotoğraf: Antalya 2018